Sezona koševine u Gacku je u punom jeku a odlikuju je lošiji prinosi i veći troškovi u odnosu na ranije godine.
„Kada govorimo o prinosima biljne mase, kako prirodnih tako i vještačkih livada na području naše opštine, možemo zaključiti da su oni prilično niski, možda i niži od prosjeka ako posmatramo period od zadnjih nekoliko godina“, kaže Darko Marković, stručni saradnik Resora za pružanje stručnih usluga u poljoprivredi Ministarstva poljoprivrede, šumarstva i vodoprivrede Republike Srpske.
Marković naglašava da su biljke zbog nedostatka vlage relativno rano ušle u fazu klasanja i otvrdnjavanja, odnosno u fiziološku fazu zrenja, što je rezultiralo ne samo manjim količinama sakupljenog sijena, već i njegovu lošiju hranljivu vrijednost.
„U brdskim, odnosno, visočijim delovima opštine pad prinosa zelene biljne mase je najizraženiji. Razlozi za to su što su brdska zemljišta plića i posnija, pa samim tim imaju slabiji kapacitet za skladištenje vode“, naglašava on.
Ipak, kada su prinosi biljne mase u pitanju, situacija je dosta povoljnija na području samog polja, kao i na zaravnima i uvalama, odnosno onim površinama koje su tretirane stajskim đubrivom.
Nije samo slabiji prinos problem poljoprivrednika u Gacku.
„ Međutim, dok su prinosi u padu, finansijski pritisak na poljoprivrednike raste, tako da proizvodni ciklus ove godine karakterišu i nagli skok cijena nafte i naftnih derivata pa samim tim i rezervnih dijelova, kao i ostale opreme neophodne za baliranje, što je, svakako, podiglo i onako visoke troškove rada na sakupljanju kabaste stočne hrane“, kaže Marković.
Pored toga, jedan od gorućih problema jeste nedostatak radne snage, pa je određen broj poljoprivrednih proizvođača koji raspolažu većim stočnim fondom bio prinuđen da angažuje sezonsku radnu snagu što je dodatno povećalo troškove za ovu vrstu poljoprivrednih radova.
„Govoriti o jedinstvenoj cijeni sijena na tržištu je dosta nezahvalno. To je individualna računica svakog proizvođača i zavisi od više faktora kao što su kavalitet sijena, veličina, odnosno težina bale, ali i putna komunikacija. Ipak, uzimajući u obzir sve navedene troškove i dosta manje prinose sijena, jasna matematika pokazuje da nije realno očekivati da cijena bude ispod 4 do 5 konvertibilnih maraka po jednoj bali, prosečne težine od 15 do 20 kilograma. Svaka cijena ispod ove granice ne pokriva ni osnovne troškove proizvodnje i truda, a da ne govorimo o vakumiranim rolo balama čija je proizvodnja mnogo skuplja i zahtjevnija“, ističre na kraju Marković.
O koševini, problemu plasmana stoke i uopšte o aktelnim pitanjima vezanim za ovu temu opširnije u tonskom prilogu:
Podijeli:
